Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

Η οικογενειακή ψυχοθεραπεία ξεκινάει από την ανάγκη επικοινωνίας των μελών της οικογένειας, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις γίνονται προβληματικές μέσα σε αυτήν.

Μια τέτοια κατάσταση ενδέχεται να πυροδοτείται από ένα διαζύγιο, μια ξαφνική και επώδυνη, ίσως και ανίατη ασθένεια, στην οποία πέρα από τον πάσχοντα πρέπει να ανταποκριθούν επικουρικά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Επίσης, η οικογενειακή ψυχοθεραπεία, βοηθάει τα μέλη της οικογένειας, όταν αυτή είναι μονογονεϊκή ή όταν κάποιο μέλος της παρουσιάζει ουσιαστική παραβατικότητα στο σχολείο ή στην κοινωνία.

Δεν είναι αμελητέα η περίπτωση του αλκοολισμού.

Η οικογενειακή ψυχοθεραπεία, έχει σαν στόχο μέσα από συνεδρίες όλης της οικογένειας, διάρκειας 1,5 ώρας μια φορά την εβδομάδα, σταθερή ημέρα, να αποκαταστήσει την ισορροπία στις σχέσεις, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και την επικοινωνία, σε οτιδήποτε πρόβλημα και αν αντιμετωπίζουν.

Είναι περιπτώσεις, που οι γονείς φέρουν από την πατρική τους οικογένεια, πολλά προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ αντιθέτως τα παιδιά, είναι πολύ πιο ώριμα και σταθερά στις αξίες τους.

Ο άνθρωπος είναι έτσι κι αλλιώς αγελαίο ον και έχει την ανάγκη να ανήκει κάπου. Το πρώτο κύτταρο του ανήκειν είναι η ίδια η οικογένεια.

Η οικογένεια είναι ένα σύμπλεγμα που το ένα μέλος της αλληλοεπιδρά στο άλλο και οι πράξεις τους, έχουν αντίκτυπο στην ομαλή λειτουργία ολόκληρης της ομάδας.

Η ενότητα της ομάδας είναι οργανική. Αυτή αποτελεί ένα σύστημα, δράσεων, συναισθημάτων, φορέων, γνώσεων, ψυχικής και σωματικής γαλήνης.

Δεν μπορεί ούτε να αναλυθεί, ούτε να εξηγηθεί η συμπεριφορά ενός μέλους της οικογένειας, αν δεν εξεταστεί όλη η οικογένεια και οι σχέσεις μεταξύ τους.

Η αναζήτηση βοήθειας, ξεκινάει από την ανεπάρκεια του ιστού της οικογένειας και της αδυναμίας του να λύσει τα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά και βαθύτερα μέσα στην πορεία του χρόνου.

Συχνά τα προβλήματα ξεκινάνε όταν έρχεται ένα νέο μέλος στην οικογένεια ή αν δύο γονείς, από ήδη διαλυμένες οικογένειες με παιδιά προσπαθούν να χτίσουν, μια νέα οικογένεια και να φέρουν και νέα παιδιά στη ζωή. Η συνοχή είναι εύθραυστη και τα συναισθήματα αντικρουόμενα.

Δεν είναι δεδομένο, πως από μια προβληματική και διαλυμένη οικογένεια, θα βγουν παιδιά προβληματικά.

Είναι στο χέρι τους όμως να ωριμάσουν και να βρουν το δρόμο τους μέσα από άριστα κανάλια επικοινωνίας και σωστής συμπεριφοράς.

Μέσα από την Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία μελετώνται οι ρόλοι των μελών της οικογένειας. Με δυο λόγια ποιος κάνει κουμάντο, ποιος επιβάλει τη γνώμη του, ποιος είναι εριστικός από το χαρακτήρα του και ποιος αποτελεί τον κατευναστικό παράγοντα.

Ο κώδικας επικοινωνίας δεν είναι δεδομένος, απλά διδάσκεται ανά πάσα στιγμή εντός και εκτός οικογένειας.

Ο συναισθηματικός σύνθετος ρόλος των αρχηγών της οικογένειας, πρέπει να είναι σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία, προς τα παιδιά αλλά και τα άλλα μέλη της οικογένειας, παππούδες – γιαγιάδες.

Είναι φορές που τα προβληματικά μέλη, είτε σε συμπεριφορά λόγω χαρακτήρα, είτε λόγω κάποιας ασθένειας, γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος, πάνω στον οποίο φορτώνονται όλα τα προβλήματα των άλλων μελών της οικογένειας και όσα εξωτερικά ζητήματα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν.

Μέσα από τις ενδοοικογενειακές συμπεριφορές, ακόμα και τις περιπτώσεις βίας, αναλύεται το σύστημα υπονόμευσης και δημιουργίας χαμηλής εκτίμησης, στα άτομα που έχουν ασθενή χαρακτήρα.

Σε μια οικογένεια της οποίας το μοντέλο ποικίλει, τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε και αυτό το δεδομένο παραμένει σταθερό. Αυτό πρέπει να το ξέρουν κυρίως οι γονείς, όταν αναφέρουν περιπτώσεις σχέσεων.

Θεωρούν πως στην αρχή όλα ήταν καλά. Τα παιδιά ήταν μικρά και υπάκουα, οι σχέσεις των συντρόφων ικανοποιητικές.

Όμως καμία οικογένεια δεν είναι κουκούλι που ζει σε δοκιμαστικό σωλήνα. Οι εξωγενείς παράγοντες, σαν σειρήνες, γραπώνουν τα μέλη της οικογένειας, που άλλοτε ήταν ένας ισχυρός πυρήνας και τώρα βλέπει να χάνει τους συνεκτικούς ιστούς της.

Στην ουσία, το μόνο και πλέον ουσιαστικό για την ύπαρξη της οικογένειας, που θέλει να φέρει υγιή μέλη στην κοινωνία, είναι η ειλικρίνεια, η επικοινωνία, η ανεκτικότητα και η υπομονή.

Και αυτά δεν είναι προνόμια μόνο της μητέρας που προσπαθεί να την κρατήσει ενωμένη, αλλά υποχρέωση όλων ανεξαιρέτως των μελών της.