Οποιοσδήποτε εθισμός έχει εδραιωθεί σε έναν άνθρωπο, σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή που τον βρήκε αδύναμο και κατέλαβε το κενό που αισθανόταν.

Γι’ αυτό, κάθε εθισμός, πρέπει να εκριζώνεται, για να μην αφήνει άλλα κατάλοιπα στον άνθρωπο και να τον κάνει υποχείριό του.

Ο εθισμός ζητάει απεξάρτηση, δηλαδή να βρεθεί ένα άτομο που να βοηθήσει τον εθισμένο, να κάνει την αυτογνωσία του, να αναγνωρίσει τον εθισμό του και τον βαθμό που αυτός έχει εδραιωθεί μέσα του και τέλος να προχωρήσει προς την αυτονομία του.

Να νοιώσει την λειτουργικότητα της ζωής του, έξω από τις όποιες ουσίες, όπως τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αλλά και από συμπεριφορές, όπως ο τζόγος, το διαδίκτυο, οι σεξουαλικές παρορμήσεις.

Να μπορέσει ο εθισμένος, να βρει μέσα από αναζήτηση πάντα, την ισορροπία του, να αναγνωρίσει και πάλι τον παλιό εαυτό του.

Η εξάρτηση, είναι η προσήλωση σε μια ουσία ή σε μια συμπεριφορά, αλλά και σε έναν άλλον άνθρωπο. Γι’ αυτό, όσοι χάνουν κάποιον δικό τους, είτε αυτός φεύγει από τη ζωή είτε χωρίζουν, είναι δύσκολο ν απεξαρτηθούν.

Άλλου είδους εξάρτηση, είναι η εργασία, ή το υπερβολικό φαγητό, αλλά και η ελλειμματική διατροφή, που συνδυάζεται από κάποια εικόνα, που έχει ο εθισμένος, για το σώμα του.

Εξάρτηση, είναι και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής ή το Facebook και τα τυχερά παιχνίδια. Πιο σύνθετη γίνεται η εικόνα, όταν ο εθισμένος παίζει τυχερά παιχνίδια, μέσω του υπολογιστή. Θα είναι πάντα ο χαμένος.

Είναι η στιγμή, που ο άνθρωπος κυριαρχείται από μια έντονη ανάγκη, να πάρει ουσία ή να επαναλάβει συμπεριφορά.

Με αυτό τον τρόπο, αποκτά ψυχολογική πίεση, άγχος και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της καθημερινότητας. Δεν είναι σε θέση να αναλάβει τις υποχρεώσεις της ζωής του.

Τέλος, αρχίζει να αναπτύσσει ψυχολογικά συμπτώματα, με τη διακοπή της χρήσης κάποιας ουσίας ή και συμπεριφοράς.

Η ψυχολογική εξάρτηση, σε σύγκριση με την σωματική, είναι αυτή που απαιτεί περισσότερο χρόνο και χώρο στον ψυχικό κόσμο του ατόμου.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα της ηλικίας μας, έχουμε εξαρτήσεις. Το ζήτημα είναι να μην επιτρέψουμε σε αυτές να καταλάβουν πολύτιμο χώρο, στην ψυχική και σωματική μας ισορροπία και να μην γίνεται αυτό εις βάρος της αυτογνωσίας μας.

Άλλες εξαρτήσεις είναι λειτουργικές και άλλες δυσλειτουργικές και αυτές οι τελευταίες, καταστρέφουν την επιβίωση και την διαβίωσή μας.

Στόχος όλων μας, είναι να ζούμε αυτόνομα μέσα σε σχέσεις ή συμπεριφορές.

Το άτομο που έχει εθιστεί, πρέπει να καλλιεργήσει και να αναπτύξει τις άμυνες του.

Όμως δεν πρέπει να μπερδεύουμε την αποτοξίνωση με την απεξάρτηση.

Η αποτοξίνωση είναι σωματική διεργασία και συνοδεύεται από στερητικά σύνδρομα. Όταν εφαρμόζεται, πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να μην κινδυνεύει η υγεία του εθισμένου.

Στην απεξάρτηση, το άτομο θέλει βοήθεια. Εκεί πρέπει να διερευνηθούν τα αίτια της εξάρτησης και ταυτόχρονα να προληφθούν οι υποτροπές.

Η βελτίωση των βιοψυχοκοινωνικών παραγόντων, είναι ζητούμενο της ίδιας της ζωής.

Η ατομική ψυχοθεραπεία, είναι αρχικά συμβουλευτική και στη συνέχεια μπορεί να προχωρήσει σε ψυχοθεραπεία ζεύγους, ή της οικογένειας, ή μέσα στην ομάδα.

Ο εθισμός, είναι εξάρτηση ακόμα και σεξουαλικού περιεχομένου και απαιτεί αγώνα για να αντιμετωπιστεί.

Ο εθισμός είναι καταναγκασμός, εμμονή, υπερβολική ψυχολογική εξάρτηση, που επιμένει παρά την καταστροφή που προξενεί.

Ένας εθισμός δεν γίνεται να θεραπευτεί με αυτοθεραπεία. Η αναζήτηση βοήθειας, είναι τόσο αναγκαία όσο και μακροχρόνια.

Πρόκειται για την κατάσταση, που μας ωθεί σε ανισορροπία, είτε αυτή είναι σωματική, είτε ψυχική, είτε πνευματική.

Πρόκειται για μια ύπουλη διαδικασία που βαθαίνει με την πάροδο του χρόνου.

Είναι φορές, που ο εθισμένος δεν αναγνωρίζει το πρόβλημά του πέραν του ότι πιστεύει ότι το ελέγχει και μπορεί να παίζει με τον εθισμό του.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η θεραπεία έρχεται μόνο αν ο εθισμένος παραδεχτεί το βαθμό του εθισμού του και το ότι χρειάζεται βοήθεια.

Συχνά όμως, παρουσιάζεται άρνηση όλων αυτών των παραγόντων.

Δεύτερος στόχος του εθισμένου, είναι να αποκτήσει μια πιο υγιή συμπεριφορά, απέναντι στον εαυτό του, τους οικείους του, αλλά και την κοινωνία.

Στόχος, να φύγουν οι αρνητικές συνέπειες. Πολλές φορές,  η αποξένωση υφίσταται απέναντι στον σύζυγο και τα παιδιά. Τότε ο εθισμένος, χρειάζεται υποστήριξη.

Η ανάρρωση είναι ένα ταξίδι, που μπορεί να δώσει υποτροπές, για να αποφευχθεί ο δρόμος πίσω προς τον εθισμό.

Πολλοί εθισμένοι, σαμποτάρουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν αφήνουν τον εαυτό τους, να γιορτάσουν την κάθε επιτυχία τους.

Η ψυχική υγεία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Ένας εθισμένος, παρουσιάζει συχνά διαταραχές ελλειμματικής προσοχής, ή υπερκινητικότητα, ή εκδηλώσεις άγχους και κατάθλιψη.

Γι’ αυτό είναι κρίσιμοι οι στόχοι της θεραπείας.

Άλλοι αισθάνονται άνετα, μόνο με τον θεραπευτή τους. Άλλοι εθισμένοι, μπορούν να λειτουργήσουν καλύτερα με άλλους και μέσα σε ομάδα.

Η ποιότητα ζωής είναι το μεγάλο ζητούμενο.

Οι εθισμένοι στο διαδίκτυο πρέπει να είναι διπλά ευαισθητοποιημένοι. Ιδιαίτερη προσοχή στα παιδιά και τους νέους.

Γι’ αυτό, σπουδαίο ρόλο παίζει το οικογενειακό περιβάλλον, το σχολείο και το κοινωνικό περιβάλλον.

Η ευτυχία είναι το να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση του καθενός. Πάντα υπάρχει τάση να ξεφεύγει κάποιος από την πραγματικότητα.

Όμως όλοι οι εθισμένοι, πρέπει να ξέρουν ότι «ότι και να κάνεις δεν ξεφεύγεις από τον εαυτό σου».

Η λύση, υπάρχει μόνο αν δεις το πρόβλημα και το αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο. Η ουσία όλων, είναι να βρεις την ευτυχία μέσα σου και όχι από κάποια εξωτερική πηγή.

Όλοι πρέπει να ξέρουν, ότι οφείλουν να ζητήσουν βοήθεια και μάλιστα εξειδικευμένη.

Να ξέρουν, ότι η ζωή δεν είναι εύκολη για κανέναν και πως όλοι προσπαθούμε καθημερινά, αλλά δεν είναι αναγκαίο να πέσουμε σε εθισμούς. Η αυτογνωσία ξεκινάει από μέσα προς τα έξω και αυτό προς όφελος όλων.